Er zijn momenten in de jazzgeschiedenis die aanvoelen alsof ze rechtstreeks uit de hemel zijn geplukt, en het optreden van Sonny Rollins op Jazz Middelheim 1973 is daar ongetwijfeld één van. Toen we door onze archieven groeven, vonden we deze opname uit een Tienerklanken-aflevering van BRT - een masterclass in improvisatie, creativiteit en pure genialiteit van een van de grootste saxofonisten aller tijden.

Rollins betrad het podium met een opvallend jonge band: Yoshiaki Masuo op gitaar, Walter Davis Jr. op piano, Bob Cranshaw op bas en David Lee Jr. op drums. Samen brachten ze een set die zowel gedurfd was als diep geworteld in de jazztraditie. Wat dit optreden nog specialer maakt is de zeldzaamheid om Rollins op de sopraansaxofoon te horen, een instrument dat hij slechts zelden bespeelde. In het openingsstuk, Sais, hanteert hij de sopraan met een vloeiendheid en inventiviteit die je aan elke noot laat hangen.

Wanneer we overgaan tot Love Letters keert Rollins terug naar zijn vertrouwde tenorsaxofoon en levert hij een prestatie die zowel soulvol als speels is. Beide nummers bevatten lange coda's waarin Rollins echt freewheelt - hij rekt frasen uit, draait lange melodische lijnen en verweeft fragmenten van andere nummers als een muzikale medley. In Sais hoor je duidelijk echo's van Moanin', terwijl Love Letters verrast met een brutale knipoog naar een folkmelodie. Het is een bewijs van Rollins' humor en zijn vermogen om luisteraars scherp te houden.

Deze zelfde set werd later uitgevoerd op het Newport Jazz Festival dat jaar, en gelukkig voor ons is het vastgelegd op een album. Maar het heeft iets magisch om te weten dat dit moment ook deel uitmaakt van de legendarische geschiedenis van Jazz Middelheim.

Sonny Rollins keerde nog een keer terug naar Jazz Middelheim in 1977, toen hij de affiche deelde met de grote Pharoah Sanders. Maar dit optreden uit 1973 blijft een hoogtepunt - een momentopname van een genie aan het werk, omringd door een band die past bij zijn energie en visie. Het herinnert ons eraan waarom we terug blijven komen naar jazz: voor die momenten van pure, ongebreidelde creativiteit die je bijblijven lang na de laatste noot..